Setkom milionów ludzi grozi niebezpieczeństwo, że padną ofiarą ludobójstwa i związanych z nim aktów przemocy. Ludzie ci żyją pod rządami reżimów politycznych, które miały i nadal mają wrodzoną skłonność do popełniania masowych mordów. W niektórych krajach, na przykład w Sudanie, zabijanie trwa. W innych, jak choćby w Rwandzie, zabijano jeszcze niedawno. W jeszcze innych, między innymi w Kenii, groźba masowych mordów wydaje się realna – może nawet wisi w powietrzu. A w jeszcze innych, mimo że nie widać sygnałów ostrzegawczych wskazujących na bezpośrednie zagrożenie, masowe rzezie mogą pojawić się w każdej chwili.
Naszą epokę, czyli czas od początku XX wieku, nękały kolejne masowe mordy. Zdarzały się tak często i miały łącznie tak potężną siłę niszczycielską, że problem ludobójczego zabijania jest gorszy niż wojna. Do chwili obecnej narody i rządy na całym świecie zrobiły niewiele, by zapobiec masowemu mordowaniu ludzi lub by je powstrzymać. Dziś świat nie ma wyraźnie zamiaru położyć kresu tej największej pladze ludzkości. Dowody tej nieudolności są przytłaczające. Można je znaleźć w Tybecie, Korei Północnej, byłej Jugosławii, Iraku Saddama Husajna, Rwandzie, południowym Sudanie, Demokratycznej Republice Konga i Darfurze. Poszczególni ludzie, instytucje i rządy w każdym regionie świata – wszyscy mamy wybór.
Możemy trwać w zgubnym zaniedbaniu, na które składają się trzy elementy: unikanie trzeźwej oceny tego problemu i zrozumienia rzeczywistej natury ludobójstwa; unikanie przyznania, że możemy dużo skuteczniej bronić setek milionów ludzi i radykalnie zmniejszyć częstotliwość masowych mordów; oraz unikanie decyzji o podjęciu działania opartego na tej wiedzy.
Albo też możemy skupić się na te pladze; zrozumieć jej przyczyny, jej naturę i złożoność oraz jej zakres i systemowy charakter; następnie zaś, opierając się na tym zrozumieniu, precyzyjnie ukształtować instytucje i politykę, które ocalą niezliczoną liczbę ludzkich istnień, a także usunąć śmiertelne zagrożenie, w którego obliczu żyje tak wielu ludzi.
[…] Ludobójstwo zaczyna się w ludzkich umysłach. Pewnemu rodzajowi przywódców politycznych, a nawet wielu zwykłym ludziom łatwo przychodzi marzyć o wyplenieniu wroga spośród siebie lub z najbliższego sąsiedztwa albo o życiu w oczyszczonym społeczeństwie, wolnym od ludzkich zanieczyszczeń: społecznych, kulturowych i politycznych, w społeczeństwie radykalnie przemodelowanym zgodnie z jakimś obiecującym projektem. Jednak po to, by pojmować tego rodzaju cele jako realne możliwości, jako możliwości zasadne i wykonalne w kategoriach politycznych, do arsenału politycznego trzeba włączyć możliwości eliminacjolistyczne, a to wymaga istnienia w realnym świecie odpowiedniego kontekstu politycznego. Kontekst ten musi umożliwiać takie działanie i myślenie, musi czynić jedno i drugie wykonalnym. […]
Kolejne polityczne i ludzkie katastrofy naszych czasów pokazują, że polityka ludobójcza i eliminacjonistyczna rodzi się w umysłach zarówno przywódców, jak ich zwolenników, płynie z ich ust i porusza ich rękoma. Minione sto lat, najsilniej naznaczony masową zagładą i eliminacjonizmem okres w dziejach ludzkości, było świadkiem ludobójstwa, masowych wypędzeń, rozległych systemów obozowych i masowych gwałtów, które po raz pierwszy dotarły do świadomości całego świata, zwłaszcza do świadomości przywódców politycznych.